Seni seviyordum ve senin haberin yoktu.

Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına
düşüşü ve burnun herkesten başkaydı işte.
Güldüğün zaman yukarıya bakardın. Yukarı kalkan
başın ve gülen gözlerin vardı, ne güzeldiler…

Sen bilmiyordun, ben seni seviyordum. 

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler. Duvarlara,
vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu. Geri dönüyordu
çoğalarak. Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum
herşeyi, her şeyi erteleyişim oluyordun. Kalp ağrısı
oluyordun, birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun.
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk. Dönemeçler geçiyor,
köprüler göze alıyor ve bazen tekin olmayan suların
üzerinden atlıyorduk. Cesurduk… Ufuk çizgisi maviydi,
gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller.

Ben seni seviyordum, bilmiyordun.

Sevinçlerim oluyordun arasıra, sen hiç bilmiyordun.
Sonra herhangi biri oldun. Bütün sevinçlerim bittikten
sonra yağmurlar yağdı serin haziran akşamları…
Sonra bir gün uzaktan gördüm seni. Saçların
bana inat, başın her şeye meydan okuyarak.
İşte yine aynı… Kalbimi acıttın. Her zamanki gibi.
Değiştik sanıyordum. Ve sen yine bilmiyordun.

Şimdi bunları anlatsa sana birileri kimbilir yada boşver bilme en iyisi
 

İclal Aydın

*fotoğraf-Ebru Sidar

yıl oluyor günüm, bitmek bilmiyor

kaçtığım yer say ki olsun çınarlı bahçem,

say ki olsun yorganım

farketmiyor.

sevdana nasıl düştüm bilmiyorum

gönlümü gözünden alamıyorum

gözümü gönlüne koyamıyorum

neyin sevdasıdır bu

bir yalan bakışa mı kandım

sen mi yalansın?

benim gözüm mü yalan gördü

ben mi yalanım?

adını bilip sanını bilmediğim yarim

yaram mı yalan?

Devamını Okumak İçin”ah ettim ama duyman kabil değil”

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
“O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.

Asım hocam yüreğinize sağlık, saygılarımla…

Ve Sen Bilemiyeceksin
ismini koyamadigim elifsi yokuslardayim
Sensizligimde yok oluslardayim
Sen´ligimde yok olacagim…

Bilemiyeceksin yasayacagim.
Yoklugumla var olacak anlamim
Yesil bir gül ve mahfuz bir istanbul olacagim
Devamını Okumak İçin “Ve Sen Bilemeyeceksin”

Ben hayatta en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yerden bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin

O çapkın babamı ben öyle sevdim
Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici - hep, hep acele işi
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan bakardım nereye gitti
Öyle öyle ezber ettim gurbeti

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul’a
Bi helallaşmak ister elbet , diğ’mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim
Hayatta ben en çok babamı sevdim. 

Can Yücel 

.. Babalar günü kutlu olsun..

.. Böyle bir günde Babamı kaybedişimin 9.yılı, Allah (c.c.) rahmet eylesin..

Ihlamur çiçek açtığı zaman
Ben güneş gibi gireceğim her dar kapıdan
Kimseye uğramam ben sana uğramadan
Kavlime sadığım, sadığım sana
Takvim sorup hudut çizdirme bana
Ben sana çiçeklerle geleceğim
-Ihlamurlar çiçek açtığı zaman

Bahattin Karakoç

Devamını Okumak İçin”Bir yük oldu ömür, kovunca güzeli hayatımızdan…”

Meyhanedeyim yine bu gece,

içeceğiz sebepsizce

Hayallerden dem vuracağız gönlümüzce

Hayal dediysek kötü hayal kurmak da yok öyle

En güzeli kurulacak, hayallerin bile

Sesleneceğiz meyhaneciye:

            -“bir kadeh hayal doldur” diye

Devamını Okumak İçin”Meyhane”

İlle gerek mi özlediğimi söylemek

Ya da sevdiğimi seni  

Hem gelecek günlere bıraktım seninle olmayı   

Seninle ölmeyi bir güzel   

Seninle..    

 Cahit Zarifoğlu (vefatının 20.yılı anısına) 

Bir su misalisindir;

Kah bir kayaya çarparsın, kah bir çağlayan olursun

Suyun hasreti, vuslatı yine suyadır

Ummanlara ulaşınca durulur

Kah bir fırtına çıkarda vuslat kumsal olur

Bırak bir kavuşulacak umman ol

Yada güvenli bir liman

Su,

Yakomozu güzel gösteren

Gülde bir çiğ tanesi

Bir duygu seli olur kalpten gamzelere süzülür

Kevser olur

Rahmet olur

Hayatta bir su misali ol ama durgunlaşma

Duyguların yosunlaşmasın ki

Sen bir damla sudan ibaretsin

Fatih Devam (mut-luyuz)

Yaşam ve Düşler

Fedakarca peşinden koşmak, bir ütopyanın
En devrimci türkülerini yazmak sana hayatın
Mahpusa düşmek, en ağır cezayı görmek sürgünde
Sigaranın dumanını taâ ciğerine çekmek
Ağır ağır ölmektir, seni sevmek

Devamını okumak için”Yaşam ve Düşler”

               Ersener’e

Hayat bize mutlu olma şansı
vermedi
Biz kendimizden başka
Herkesin üzüntüsünü
Üzüntümüz,
Acısını acımız yaptık.
Çünkü Dünya’nın öbür ucunda,
Hiç tanımadığımız bir insanın
Gözyaşı bile içimizi parçaladı…

Devamını Okumak İçin Devamını Okumak İçin”Hayat Bize Mutlu Olma Şansı Vermedi”

Fatih’i Fatih yapan niyetinin büyüklüğüdür

Hedefe ulaşmak, önce hayal etmekle başlar. İdeallerimize zihnimizde planlamadan ve gereken iradeyi, çalışma ve gayreti sergilemeden ulaşamayız. Hedefe ulaşma adına hayal etme elbette yeterli değildir. Hayaller gerekli olan maddi ve manevi donanımla desteklenmezse hedefe ulaşılması imkansızdır. İstanbul fatihi, Fatih Sultan Mehmet daha çocuk yaşta bu yola gönül koymuş, duygu ve düşünce dünyasını fetih hayalleriyle süslemiş, oyunlarında İstanbul’u bir değil belki yüzlerce kere fethetmişti.Fatih, İstanbul’u fetheden muzaffer bir kumandan olmasının yanında, medresede kendisine ayrı oda tahsis edilecek seviyede ilim ve aynı ölçüde bir kalp ve ruh insanıydı. Bir diğer ifadeyle o, madde ve manayı birbiri içinde bütünleştirip bünyesinde barındıran bir alperendi.

Devamını Okumak İçin “Fetih ve Fatih”