Seni seviyordum ve senin haberin yoktu.

Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına
düşüşü ve burnun herkesten başkaydı işte.
Güldüğün zaman yukarıya bakardın. Yukarı kalkan
başın ve gülen gözlerin vardı, ne güzeldiler…

Sen bilmiyordun, ben seni seviyordum. 

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler. Duvarlara,
vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu. Geri dönüyordu
çoğalarak. Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum
herşeyi, her şeyi erteleyişim oluyordun. Kalp ağrısı
oluyordun, birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun.
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk. Dönemeçler geçiyor,
köprüler göze alıyor ve bazen tekin olmayan suların
üzerinden atlıyorduk. Cesurduk… Ufuk çizgisi maviydi,
gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller.

Ben seni seviyordum, bilmiyordun.

Sevinçlerim oluyordun arasıra, sen hiç bilmiyordun.
Sonra herhangi biri oldun. Bütün sevinçlerim bittikten
sonra yağmurlar yağdı serin haziran akşamları…
Sonra bir gün uzaktan gördüm seni. Saçların
bana inat, başın her şeye meydan okuyarak.
İşte yine aynı… Kalbimi acıttın. Her zamanki gibi.
Değiştik sanıyordum. Ve sen yine bilmiyordun.

Şimdi bunları anlatsa sana birileri kimbilir yada boşver bilme en iyisi
 

İclal Aydın

*fotoğraf-Ebru Sidar

yıl oluyor günüm, bitmek bilmiyor

kaçtığım yer say ki olsun çınarlı bahçem,

say ki olsun yorganım

farketmiyor.

sevdana nasıl düştüm bilmiyorum

gönlümü gözünden alamıyorum

gözümü gönlüne koyamıyorum

neyin sevdasıdır bu

bir yalan bakışa mı kandım

sen mi yalansın?

benim gözüm mü yalan gördü

ben mi yalanım?

adını bilip sanını bilmediğim yarim

yaram mı yalan?

Devamını Okumak İçin”ah ettim ama duyman kabil değil”